ทรัพยากรชีวภาพพืช

ใบย่านาง

ชื่อท้องถิ่น:ใบย่านาง
ชื่อสามัญ:Bai-ya-nang
ชื่อวิทยาศาสตร์:Tiliacora triandra Diels
ชื่อวงศ์:MENISOERMACEAE
ลักษณะวิสัย/ประเภท:ไม้เถา
ลักษณะพืช:

ย่านางนั้นเป็นไม้เลื้อย เถาสีเขียวสดและอวบน้ำ ภายในลำต้นมีน้ำเมือกเหนียว
มีขนตามกิ่งอ่อน เถาเมื่อแก่มีผิวเรียบและเหนียวมาก ใบเป็นใบเดี่ยว
สีเขียวเข้มรูปไข่แกมรี ปลายใบแหลม โคนใบมน ผิวใบมัน ออกดอกเล็ก ๆ ตามซอกใบ
ดอกมีสีเหลือง ผลมีขนาดเล็กกลมรี

ปริมาณที่พบ:ปานกลาง
การขยายพันธุ์:ใช้เมล็ด
อธิบายวิธีการเพาะ/ขยายพันธุ์:

 

          การขยายพันธุ์ย่านาง ทำได้ง่ายมากโดยเพาะเมล็ด หรืออาจใช้ต้นตอ
ย่านางปลูกได้ในสภาพดินแทบทุกชนิด เจริญเติบโตแทบทุกฤดูกาล
ย่านางชอบความชื้นและต้องการแสงแดดปานกลาง

 

การใช้ประโยชน์/ส่วนที่นำไปใช้ประโยชน์:
        นอกจากจะเป็นอาหารและเครื่องปรุงรส ใบย่านางและน้ำคั้นจากใบยังมีสารอาหาร
 อย่าง
แคลเซียมและวิตามินซีค่อนข้างสูง อีกทั้งยังมีวิตามินอื่น ๆ ร่วมขบวนด้วย
เช่น เอ บี 1 บี 2 และเบต้า-แคโรทีน

         คนโบราณเชื่อกันว่ารากของเถาย่านางนั้นสามารถแก้ไขได้ อีกทั้งยังช่วยถอนพิษผิดสำแดงและพิษอื่น ๆ แก้เมาเรือ แก้เมาสุรา แก้โรคหัวใจและแก้ลม ใบก็ช่วยถอนพิษและแก้ไข้ ส่วนของเถาใช้แก้ตานขโมย

แหล่งที่พบ:จะพบต้น “ย่านาง” ได้ทั่วไปในทางภาคอีสานของไทย อย่างยิ่งบริเวณป่าดงดิบ ป่าธรรมชาติ ป่าโปร่ง
ข้อมูลอื่นๆเพิ่มเติม:-
ฤดูกาลที่ใช้ประโยชน์ได้:ทุกฤดูหนาว
แหล่งที่มาของข้อมูล:-
คำช่วยค้นหา(keyword):-
ผู้บันทึกข้อมูล:ชไมพร โสภาบุตร
วันที่บันทึกข้อมูล:6/22/2010 10:33:40 AM
วันที่แก้ไขล่าสุด:-
จำนวน view:2025 ครั้ง
สถานะการตรวจสอบ:ยังไม่ผ่านการตรวจสอบความถูกต้อง

รูปภาพ:








^ ไปบนสุด